Tag: writing

Opeens

Het gebeurde op een doodgewone donderdag. Ik liep door het duin met de hond, en toen: Poef! Van het ene op andere moment was ik een persoon van middelbare leeftijd. Sommige mensen kiezen een kunstmatig moment om te besluiten dat ze dit heugelijke punt bereikt hebben, zoals het vieren van een bepaalde verjaardag, laten we zeggen de 40e.

Het internet vertelt ze dat ze hierin gelijk hebben en bestempelt de tijd tussen je 40e en 65e inderdaad tot “middelbare leeftijd”.  Deze levensfase wordt opgevolgd door oud/bejaard zijn en daarna hoef je alleen nog maar dood te gaan.  Mijn Poef! moment kwam precies twee maanden nadat ik veertig was geworden in de vorm van een zwart grijs vogeltje: de witte kwikstaart.

Niet dat ik dat wist op die donderdag in het duin. Op dat moment was het alleen nog een leuk zwart-wit-grijs vogeltje dat dichtbij kwam zitten, mijn telefoon was ik namelijk thuis vergeten (een duidelijke voorbode op dat middelbare gebeuren, zou je kunnen denken). Eenmaal thuis klapte ik mijn computer open en typte in de zoekbalk de omschrijving van de veren. De kwikstaart verscheen meteen.

De kwikstaart verscheen tegelijk met de gedachte: ik ben nu officieel bejaard en twee stappen verwijderd van de aanschaf van een verrekijker (gekocht) en een lidmaatschap van een vogelkijkclub (over +/- 25 jaar denk ik).

No fairytale

I have always wanted to be a writer. When I was 10, I wrote a fairytale about a prince on a quest to find a magical flower. I remember starting with great enthusiasm, which faded when I was around the midpoint. Then things became hard. The only thing that kept me returning to it was the fact that my classmates wanted me to enter a story contest on their behalf so we could win a trip to a theme park. I finished, and dutiful delivered it to my teacher. Thoroughly unrevised of course.

We didn’t go to the theme-park.

A Short (& Slightly) Melodramatic Post on Editing

So I wrote this mess of a story.

Lots of words, but not enough and probably not the right ones. Plot holes around every corner, characters doing not- interesting stuff to/with other non-interesting characters. No description or too much of it. And of course : clichés that will make you cringe. I’m at that point that I’ve read the first chapters so many times, I not only lost all objectivity, but every single word seems wrong somehow.

But amidst all this misery there’s an occasional gem. A sentence exactly right, a character delightfully wicked. And when I say occasional I mean: this is it, exactly one right sentence and one character I like.  hahahaha

So I’m gradually moving along, endlessly deleting, putting whole scenes in The Folder of Lost Words, hoping they will still fit somewhere but knowing they probably won’t. Making up new things that will inevitably cause so many problems further up the road.

Such fun this editing thing.

🙂